ย้อนกลับไปตอนที่เริ่มทำงานใหม่ๆก้อประมาณปี2536 อย่าคำนวนเลยเดี๋ยวหนาวว่าไอ้บานนี่ทำไมแก่จัง เริ่มพอจะเก็บสะตุ้งสตางค์ได้ก็อยากเที่ยวแบบไกลๆอารมณ์ต่างประเทศอารายอย่างเงี้ย หลังจากเบื่อเสม็ด(ตอนเรียนไปเกือบทุกเดือน)พัทยา ภูเก็ต เชียงใหม่ กระบี่ฯ ก็นึกถึงออสเตรเลียนี่แหละ ข้อมูลว่าจากฝั่งทวีปตะวันออกไปยังตก เราจะเห็นสภาพภูมิประเทศที่ต่างกันออกไปภายในประเทศเดียว ทะลเทราย ทุ่งหญ้า ภูเขา เนินเขา หิมะ ปะการังท้องทะเล ความทันสมัยของเมืองใหม่ ป่า ฯจึงเลือออสเตรเลียเป็นประเทศที่เราจะเปิดโลกทัศน์และชาร์ตแบตให้ตัวเอง อีกอย่างเคยเห็นแต่โอเปร่าเฮ้าส์จากโปสการ์ด ใจนึกอยากจาเห็นแบบตัวเป็นๆอยากรู้ว่าตัวจริงจะหยิ่งไม้ เป็นกันเองไม้ เลยเลือกซื้อทัวร์มาที่นี่มีแถมไปนิวซีแลนด์อีกที่ ตอนนั้นยังเที่ยวกับทัวร์อยู่ โชดดีที่เป็นทริปหลังสงกรานต์สมาชิกในทัวร์มีแค่ครึ่ง สุดยอดไม่ต้องแย่งรอไม่นานนั่งรถก็ประมาณแดดออกซ้ายหนีไปขวา แดดมาขวาหลบไปซ้าย ชิวมาก ทริปนั้นเริ่มต้นที่นิวซีแลนด์ก่อน ผมประทับใจที่นั่นมากเป็นผลให้ได้กลับไปอีกหลายครั้งมาก ทั้งมีโอกาศไปลงเรียนภาษาที่นั่นช่วงระยะเวลาสั้นๆ สั้นมากจริงๆแค่สามอาทิด คือที่นี่จะว่างอาทิดนึงหรือสองหรือสาม สี่ เค้าก็มีโปรแกรมให้ อยู่กับแฟมมีลี่แล้วก็ได้เรียนภาษาด้วย มาเที่ยวพักผ่อนแถมได้ภาษาอังกฤษกลับไป คนที่นิวซีแลนด์ก็เป็นมิตรน่ารักไม่เหยียดพวกหัวดำ ไม่เหมือนยุโรปบางประเทศเห็นหัวดำแทบจะเอาไม้มาเขี่ยเอาทิชชู่มาจับซะงั้น มีครั้งนึงเราไปกินไก่ทอดแบบเคเอฟซี ก็อยากได้ซอสพริก มะเขือเทศ ขอเค้าเป็นภาษาอังกฤษว่า tomato ซอส Shilly ซอส คนขายก็งง เหมือนไม่เคยได้ยินคำนี้มาก่อนแต่ไม่หงุดหงิดพยายามที่จะรู้ว่าไอ้กลุ่มหัวดำนี่อยากได้อะไร คนที่เข้าคิวต่อจากเราก็มาช่วยคิดว่ามันคืออะไร ทางเราก็ไม่ถ้อถอยนะ อธิบายใหญ่เลย มันมีสีแดง มันทำจากมะเขือเทศ อธิบาย บรา บรา บรา บรา ในที่สุดนางก็นึกออก โอ้ว! เคทชับ ....อืมมฝรั่งเค้าเรียกเคทชับ อะ อิอิอิ นั่นคือความประทับใจกับความมีน้ำใจของคนนิวซีแลนด์ผนวกกับวิวทิวทัศน์ ธรรมชาติ ซึ่งมีโอกาศจะเล่าเรื่องนิวซีแลนด์ในโอกาศต่อไปนะครับ
   เราอยู่นิวซีแลนด๋สามสี่วันก้อได้เวลามาที่ซิดนี่ออสเตรเลียกันต่อ จุดเเรกที่เค้าพามาคือโอเปร่าเฮ้าส์ ภาพเบื้องหน้าผมคือโอเปร่าเฮ้าส์เคยเห็นแต่ในรูปนี่เห็นตัวเป็นๆ อยู่ด้านหน้าเราสิ่งก่อสร้างที่เหมือนทั้งหอยทั้งเรือใบ ทั้งที่ตอนสร้างเสร็จถูกคนออสซี่ประณามว่าเป็นสิ่งก่อสร้างที่ไร้รสนิยม น่าเกลียด แต่สุดท้ายโอเปร่าเฮ้าส์กลายเป็นไฮไลท์ของที่นี่เป็นสิ่งมหัศจรรย์ของโลกยุคใหม่ และผมได้มาเห็นตัวเป็นๆ เล่าแล้วก็อายแต่มันจริง น้ำตามันซึมๆด้วยความดีใจที่เรามีโอกาศได้มาที่นี่ด้วยน้ำพักน้ำแรงของเรามันตื้นตันจนบอกไม่ถูกทั้งภูมิใจ ดีใจ ทำให้ผมรู้สึกผูกพันกับประเทศนี้ที่นี่แบบไม่มีเหตุผล และหลังจากนั้นก็มีโอกาศได้กลับมาที่นี่นับสิบครั้งและไม่มีครั้งไหนที่กลับมาแล้วจะพลาดได้มาดูโอเปร่าเฮ้าส์ตัวเป็นๆ ไว้จาหารูปครั้งแรกที่ถ่ายกับโอเป่าเฮ้าส์ครั้งแรกมาให้ดู ที่ซิดนี่มีเรื่องราวที่อยากเล่าอีกเยอะโดยเฉพาะเรื่องกิน ขอแปะไว้คราวหน้านะครับ ถ้าคุณมีโอกาศโดยเฉพาะคนที่ชอบเที่ยวอลงดูนะครับว่าที่ที่เราอยากจะไป แล้ววันนึงคุณได้ไปจะต่างประเทศหรือในเมืองไทยก็ได้ เก็บเอาความรู้สึกที่เป็นสุขนั้นมาแบ่งปันกันบ้างนะครับ